Koninginnedag 2012, een stralende zon verwarmt hier huis en tuin. Kinderen passeren in fel oranje kleuren, in de verte een brij van feestrumoer en muziek in de stad, dichtbij nijvere vogels kwetterend bouwend aan een nest of stil broedend. Voorjaar… tijd van geboorte. Ouders maken zich op voor het ontvangen van nieuw leven. Hoe zal het dat nieuwe leven vergaan? Welke al dan niet goed begrepen boodschappen zal de boreling meenemen vanuit ‘het nest’?

Op 9 juni houden we opnieuw een dag ‘familie- en loopbaanopstellingen’,
onderleiding van Inge Jager ( trainer en o.a., met Maria Grijpma, auteur van het ‘handboek voor klein geluk’, waar ook nieuwTij een bijdrage aan leverde).
Iedereen wordt beïnvloed door de familie waarbinnen hij/zij geboren is.
De kracht en reikwijdte van die invloed is vaak veel groter en sterker dan we beseffen. Onbewust spelen er patronen in elk gezin, in elke familie, die een uitwerking hebben op onze gevoelens, relaties, gezondheid en op ons handelen. lees meer via agenda en activiteiten.

En dan zal de zomer vorderen- zon, regen? Beiden zijn hard nodig voor een goede oogst. En bij die oogst hopen we jullie tegen te komen in onze Stilteweek in de Abdij Maria Toevlucht in Zundert van 31 juli tot en met 5 augustus.
Er is de nodige belangstelling, en er zijn nog enkele plekken. Aarzel niet je op te geven of verder te informeren voor deze mooie kans. Lees meer via agenda en activiteiten.
Op 3 juni en 1 juli zijn er open meditatiemiddagen.
Van harte welkom vanaf 14.30, aanvang 15.00, afronding ca. 17.00 uur, minimum aantaldeelnemers 5. Lees meer via agenda en activiteiten.

En misschien zijn alle data en activiteiten die je hier vind al achter de rug en voel je al de nazomer, een begin van herfst. Genieten van de oogst, kijken wat je hebt verzameld voor de winter… Dan hopen we je weer te zien bij nieuwe kansen. En natuurlijk, op ieder moment:
*we zijn beschikbaar voor persoonlijke begeleiding in korte trajecten, op afspraak,
* we organiseren al onze activiteiten ook op aanvraag voor groepen in je eigen omgeving.

Graag attenderen we je ook op enkele artikelen, voor wie het past, als voedsel voor de geest:
transformatie, zelfbeeld als hindernis, en
je zelf toelaten,het begin van ontvankelijk zijn

Op de hoogte blijven? Abonneer je op de nieuwsbrief:
jan-en-lieve@nieuwtij.nl of telefoon 06 22 491 501.

je rol verandert, en ook jij, speler, blijkt geen constante.

Het leven moet vooruit geleefd worden maar kan alleen achterwaarts worden begrepen (Kierkegaard)…

Tja dat heeft heel wat voeten in de aarde. Kijken naar wat zich voordoet, keuzes maken… En vertrouwen dat je, als je er later op terug kijkt, het allemaal wel een plek op je levensweg kan geven. Grote kans dat dat zo is.

Maar als we voor de keuze staan kan het denken ons goed in de weg zitten en is vertrouwen ver te zoeken: ‘als dit dan dat, ja maar, nee mits’… De nieuwe vormen die we nodig hebben om het beste van ons zelf tot uitdrukking te brengen dienen zich over het algemeen vanzelf aan.

Het vraagt moed om je er aan over te geven, het bekende los te laten en vermeende identiteit op te geven. Dat speelt op allerlei gebieden, ook heel banale. Ik ben, nee ik moet zeggen was, een man die van een goede sterke kop zwarte koffie hield. En van de wijnen: een stevige rode bordeaux moest het zijn.

Enig moment veranderde mijn smaak. Koffie kreeg een bittere schrale nasmaak. Ik probeerde en probeerde nog eens. Maar, neen, dat moest ik echt niet meer hebben. Rode wijn smaakte wrang en maakte de mond droog, het bracht geen enkel plezier of genot. Ik was verwonderd en ook enigszins ontdaan. En merkte ook dat die koffie en wijn deel van mijn identiteit waren geworden. Weg identiteit. Koffie en wijn in de ban, thee en water waren het menu (welke sokken passen daarbij?).

Later ging de droge witte wijn me smaken. Voor wat betreft de koffie vond ik enig moment de variant met melk aantrekkelijk – en dan wel melkpoeder notabene, terwijl ik graag pure producten om me heen heb. Het afgelopen najaar probeerde ik weer eens een rood wijntje, het beviel.

Inmiddels laat ik het weer graag staan. Wie ben ik eigenlijk? (Niet de man van de zwarte koffie en de rode bordeaux dus)

Er is geen constante. Het enige dat ik hoef te doen is meebewegen. En zo is het op alle terreinen. Waar ik mijn rol als directeur of architect loslaat, gebeurt dat – als ik terug kijk- op het goede moment. Er was geen twijfel over weg en doel. Transformatie, komt vanzelf. Het is het openstaan voor wat zich van binnenuit aandient, in relatie tot kansen in de buitenwereld. De inspanning komt daarna, in het loslaten van de vermeende identiteit, gehechtheid aan de rol die je hebt.

Als het woordenboek zegt Transformatie is “het overgaan op een andere rol door de zelfde speler” zou ik er een vraag aan willen toevoegen: hoezo zelfde speler? Wat blijft is het spel: het beste in mezelf in te zetten in dat wat op mijn weg komt. En daarmee geef ik iets aan van mijn rol nu, bijvoorbeeld: deze zomer een retraite rond o.a. identiteit en zelf.

www.janweeda.nl/www.nieuwtij.nl Jan Weeda.

Het begin van ontvankelijk zijn

De dauwdruppel glanst,
volkomen onbekommerd
waar zij zal vallen.
(Haiku, Soin 1604-1682)

Op een stormachtige donderdag morgen, buien windvlagen… Lieve was voor het eerst naar Tai Chi in Tilburg en ik was opgestaan met een onrust. Er waren gevoelens in mij die ik niet wilde hebben. Gevoelens waarmee ik niet “in de krant” wil, zal ik maar zeggen. Gevoelens ook die, als ik ze werkelijk toelaat, me in staat stellen de krant, de berichten over alles wat mensen doen en elkaar aandoen, beter begrijp. Alles blijkt dan ineens veel herkenbaarder te zijn en oordeel wordt als vanzelf zachter. Hier ligt het begin van mededogen…
Maar mag de dauwdruppel glanzen, ook als ie zwart is? Kan ik erkennen zwarte gevoelens te hebben? Nee dus, ‘t zijn gevoelens die ik niet wil hebben. Je kent dat misschien wel: je signaleert een bepaald gevoel en je krijgt gedachten over dat wat je voelt. Als maar worden je gedachten één kant opgetrokken en ben je daar dan, dan merk je dat je daar niet wil zijn. Ik nam mijn ziel onder de arm, trok mijn laarzen aan en mijn parka en ging wandelen. De gedachten kwamen terug en richtten mijn blik naar beneden. Enig moment veranderde er wat: het buiten zijn gaf ook afstand om te kijken naar wat er gebeurde. Ik merkte dat wind en regen bezig waren me schoon te spoelen. Uiteindelijk realiseerde ik me dat ik een mening had over die gevoelens: ze waren niet goed en ik moest ze niet hebben. De zwarte dauwdruppel mocht niet glanzen. Ik had een streep getrokken: wat aan de ene kant van de streep ligt is goed, wat aan de andere kant ligt is fout. Mijn denken veroordeelde de gevoelens. Toen ik dat kon zien was het gedaan. Het concept “niet goed” diende hier niet: de gevoelens waren er, niet meer en niet minder. Ze komen en gaan, zijn donker en licht.
Concepten geven richting, verlangen is energie, er aan vasthouden néémt energie en beperkt je.
“Jullie die naar de dhamma luisteren, als jullie werkelijk mensen van de weg zijn, die van niets afhankelijk zijn en zich op niets verlaten, ja dan zijn jullie de moeder van de boeddha’s. De boeddha’s worden geboren vanuit een werkelijkheid die nergens op steunt. Als jullie kunnen ontwaken tot dit ‘nergens steunen’, dan heb je geen boeddha meer nodig om je aan vast te houden.” Linji Yixian/ Linji Lu (9e eeuw).
Durf je grenzeloos te zijn en te vertrouwen dat je steeds opnieuw kunt voelen waar de grens voor jou ligt? Open vizier? Durf je grenzen te zetten steeds opnieuw zonder je op te hangen aan principes? Kun je doelen stellen, je verlangen volgen en ook meebewegen? Durf je je donkere gevoelens toe te laten? Mij vraagt het alle dagen aandacht.

De dauwdruppel glanst,
volkomen onbekommerd
waar zij zal vallen.

Jan Weeda, www.nieuwtij.nl

Een eekhoorn trekt op een dag een streep in het zand langs de oever va de rivier. Hij blijft staan aan 1 kant van de streep. Tot hier, en niet verder” zegt hij tegen zich zelf. Hij had zich al lang voorgenomen zo’n streep te trekken en daar dan niet voorbij te gaan.: “dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben”. Hij was moe en ging zittenen keek naar de andere kant van de streep. Het was alsof het daar anders was. Maar hij ko niet goed uitmaken wat er anders was. Op een gegeven moment hoort hij de Krekel roepen. “Ach”, zegt hij, “je zit aan de verkeerde kant van de streep. Ik kan niet bij je komen”. Hij hoort de krekel zeggen: “dan eet ik hem maar alleen op” De eekhoorn wordt zo nieuwsgierig dat hij om zich heen kijkt of niemand hem ziet, en dan, snel, wist hij de streep uit. ‘misschien is het wel helemaal niet goed om te weten waar je aan toe bent” denkt hij. Maar als hij bij de krekel komt is het al te laat. Het beukennootje is op. De eekhoorn liet zijn schouders zakken en slofte in de schemering terug naar huis. Hij nam zich voor nooit meer een streep te trekken of te willen weten waar hij aan toe was. (Toon Tellegen).

“We zoeken, vinden en vergeten weer, zo gaan we onze levensweg. Gaandeweg ontdekken we ons pad geen bestemming heeft maar bestemming is.” Hans Korteweg.

3 maanden dat we in brabant verbleven leidden voor mij tot een mate van aarding die ik lange tijd verlangde: me te verbinden met wat er nu is, volledige aanvaarding van gevoel stemming enz. IK liep al geruime tijd met een verlangen naar de leegte –zonder precies te weten dat het was. Wel wist ik dat er regelmatig zo’n drive in mij kwam: dat ik iets moest, dat er toch zin moest zijn, dat ik nuttig moest zijn enzovoorts. En ik hield me veelal in: nee, nog niet , t voelt niet van binnenuit, t voelt als: noord om gezien te worden, bevestiging. Daar was ik meer aan gehecht geraakt dan ik dacht. In mijn professioneel leven als architect/directeur gaf daar ook alle mogelijkheden toe. Met een beetje geluk wordt dat wat je doet nog al zichtbaar in dat werkveld. En dat had ik nu verlaten… En nu leek het alsof die ‘leegte’ er zomaar was. Er was hard aangewerkt, gestuurd, gefocust, wanhoop… Gezocht… en uiteindeljk werd het zomaar gevonden. En dat betekende helemaal niet dat ik niets meer deed. Ik deed wat op de weg kwam. Ik adviseerde nog hier in het architecten werkveld, ik zorgde voor de continuitet in de vorm van een stichting waarin het bureau werd ondergebracht, ik deed de boodschappen, wandelde veel… Gewoon dat wat op de weg kwam. En ik voelde me buitengewoon verzachten naar de mensen om mij heen: in het bijzonder naar Lieve. Het was als vrij raken van concepten. Niet zonder vallen en opstaan: ik liep door de regen met gevoelens die ik niet wilde hebben: tot ik me schoongespoeld voelde en me realiseerde OKAY: dit is gewoon wat ik voel punt. En later: de momenten van DRIVE kwamen terug, maar de ervaring was er.

Recept voor klein geluk.

Stel je voor: Je komt net binnen, boodschappen gedaan na een drukke ochtend op het werk, onderweg een broodje gegeten, je band raakte lek, het laatste stuk gelopen… Dan gaat de telefoon: of de vergadering vanmiddag een uurtje eerder kan.

Er ligt een briefje van de buurman of je vanavond de poes wil eten geven. Veel post, ook een aangetekend stuk af te halen op het postkantoor. De buitenwereld biedt een veelheid aan informatie en prikkels. De stroom neemt je mee, maar wil jij met die stroom mee?

Ho Even! tijd voor je binnenwereld. Want: ‘buiten’ is buiten je invloed en ‘binnen’ is hoe je er mee omgaat en binnen je invloed.

Doen: Je laat Nu alles los wat zich aandient. De tas met boodschappen wordt opzij gezet. De computer gaat uit, de post wordt weggelegd, telefoon en deurbel worden niet beantwoord.

Je staat stil –op de plek waar je nu bent- en voelt je voeten stevig op de grond, je sluit even je ogen. Je legt je hand op je buik en haalt 7 x diep adem. Je opent je ogen en kijkt –als voor het eerst- naar je ruimte- meer of minder opgeruimd, het licht zachtgrijs of zonnig.

Zo is het.
Je ademhaling blijft diep en rustig, als gedachten je mee willen nemen is dit een mooi anker: jij blijft nu “thuis. Je kiest een plekje om straks even te zitten, loopt er naar toe.

Misschien heb je graag een kussen extra of een kaarsje aan. Dan loop je naar de keuken. Je doet het kastje open waar je thee bewaart. Een heerlijke mengeling van geuren komt je tegemoet.

Je kiest je favoriete thee voor dit moment. Je zet water op. Uit de servieskast pak je je favoriete kom. Je warmt de kom voor met wat heet water uit de ketel en zet hem klaar op een dienblaadje, samen met wat honing, citroen, een blaadje munt of gember.

Je oog valt op een bloem of een steen of een fotootje dat je graag bij je hebt. Misschien heb je wat chocolade. Ook dat gaat op het dienblad. Het water heeft gekookt en je giet de thee op. De geur en warme damp zweven naar je gezicht, je voelt en ruikt de thee terwijl je naar je plekje loopt.

Je gaat zitten en zet het blad bij je. De thee trekt en jij laat jezelf zwaar worden op je stoel. Je zit en wordt heerlijk gesteund door kussens en zitting.
Zie, ruik en voel wat je voor jezelf hebt gedaan. Dan schenk je de thee in de voorverwarmde kom. Je pakt de kom op en omsluit ‘m met je handen. Voel de warmte.. de damp en geur sterker naar mate de kom dichter bij je mond komt.

Je neemt een slok en voelt de warme thee langzaam in je lichaam naar beneden stromen. Alles valt op zijn plek en jij valt stil, aangekomen op de plek die er altijd voor je is: binnen. Wat een geluk.
Lieve Janssens en Jan Weeda

De zin van blijven studeren

Het was in dagen van grote drukte dat ik ontdekte dat het niet meer volstond alleen maar te antwoorden op wat de buitenwereld van mij vroeg.
Hoe plezierig de vragen van buiten ook waren, het kon me ook leeg zuigen. Ik begon de stilte te zoeken, het denken te oefenen en ik zocht voedsel. Ik hongerde naar voedsel, voedsel dat niet vergaat.

Ik begon te voelen wat “in den beginne was er het woord” wilde zeggen. En zo vond ik, naast de nodige opleidingen, veel inspirerende boeken. Woorden die het begin vormen van inzicht, een weg waarvan stilte misschien wel het einde is.

Maar de woorden zijn ons als mens gegeven: om over te dragen, om verbinding te maken…Door de jaren heen ontstond er een wijze om de dag gevoed en wakker te beginnen. Ik oefen mijn lichaam, maak het wakker. Ik studeer, lees intens en kort, en ik leg de verbinding met dat wat voor mij van belang is, de stilte, in meditatie.

Natuurlijk: met vallen en opstaan. Als onderbreking in de dag heb ik graag weer een moment van stilte en studie. Voor die middag onderbreking had ik jaren lang een boek in mijn werktas. Ik herlas en herlas en werd steeds geraakt door andere aspecten in de tekst. Ook ontdekte ik dat hoe vaak ook gelezen, ik toch weer dingen kwijtraakte. Inzicht vraagt blijkbaar onderhoud. En zo blijf ik lezen, studeren het geeft inzicht en richting.

“We zoeken, vinden en vergeten weer, zo gaan we onze levensweg. Gaandeweg ontdekken we ons pad geen bestemming heeft maar bestemming is.” Hans Korteweg. Zo gaat het en het is geen reden niet door te gaan met “vinden”. Het is de lectio divina, het herhaald lezen van de monniken in de kloosters. Het is ook een aansporing die ik vond in de studieboeken Tibettaans Boedhisme van de 14e Dalai Lama: studeer.

Ik ben er zeer van gaan houden, en het woord is me even lief geworden als de stilte. En van beiden weet ik ook dat ik me er soms in verstop…

Het is aandacht voor het één en voor het ander.
Zie ook de rubriek boeken.

www.janweeda.nl/www.nieuwtij.nl Jan Weeda.

Het onvermijdelijk einde van de dood

Over de dood als taboe en euthanasie.

Enige tijd terug begeleidde ik een uitvaart van een vrouw van tegen de 80 jaar, die 3 kinderen had. Ik sprak met de kinderen die me vertelden dat de jongste, een dochter, niet meer leefde. Zij had een aantal jaren terug een einde gemaakt aan haar leven. Ik stelde daarop de vraag wat deze ingrijpende gebeurtenis voor de moeder had betekend. Ze vertelden mij dat moeder het niet heeft geweten. De volledige omgeving, inclusief de kinderen van de overleden dochter, hadden geholpen om moeder dit slechte nieuws te besparen…*

De dood is zo bedreigend dat we het elkaar willen besparen. De dood wordt gezien als falen van te leven. “Het was een ongelijke strijd, hij heeft verloren”, vermeldt menige rouwadvertentie. Zijn we dan uiteindelijk allemaal verliezers? Wat een droevig perspectief: uiteindelijk zullen we falen, laten we het er dus maar niet over hebben…

In onze cultuur, gericht op levens verlenging, is de dood een vijand geworden. “De dood is een taboe en moet dat ook blijven”, schreef ethicus F. de Lange**: “De dood hoort niet bij het leven… al moet iemand het soms met hem op een akkoordje gooien”. In het stuk geeft hij overigens een boeiende beschouwing rond euthanasie.

De dood buitensluiten als taboe maakt ons echter “verliezers”. We zullen altijd moeten komen tot een akkoord met het gegeven dat leven en sterven onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In de discussie rond euthanasie op dit moment ligt een grote kans: de kans de dood “tot leven” te brengen, als onderdeel van ons leven van geboorte tot en met de dood.

Hechten aan het leven is vanzelfsprekend. We groeien – hopelijk en gelukkig veelal – op in liefde, krijgen kansen ons te ontwikkelen op vele manieren. Gaande weg verbinden we ons meer en meer met wat het leven ons biedt. Verbondenheid is ook een groot maatschappelijk en persoonlijk belang.

Ondertussen hebben we ons ook te verhouden tot de eindigheid van het leven. De dood als taboe is uitstel van executie. De dood gaat geen enkel huis voorbij. Het gaat er om vrede te sluiten met de tijdelijkheid van ons bestaan, bijvoorbeeld door doodsangst onder ogen te zien, af te ronden, besluiten te nemen. Eigenlijk kan een antwoord op de vraag naar euthanasie pas daarnà gegeven worden. In onze cultuur waar individualiteit zo belangrijk is, bestaat geen juiste keuze, er is alleen de eigen juiste keuze.

Hoe we omgaan met ouderen en stervenden in onze samenleving is van grote invloed op vragen die we ons enig moment gaan stellen. Wie van dichtbij iemand in zijn levenseinde heeft meegemaakt heeft kunnen zien wat liefdevolle aandacht doet, ook in de wens om te leven of niet. Elkaar horen, respecteren en uitwisselen zijn van groot belang op een terrein waar velen van ons maar weinig voeding kregen. In een volwaardig en vrij leven heeft ook de dood een plaats gekregen.

Het is geen nieuws, en het kan niemand bespaard worden. De dood is het onvermijdelijk eind van ons leven en het einde van de dood als taboe is onvermijdelijk. We mogen hopen dat het eigen levenseinde, al dan niet zelf gekozen, valt in een vorm van vrede daarmee.

Jan Weeda
janweeda@hetnet.nl

De visie in dit stuk speelt een rol in de begeleiding van mensen in ons werk. Het was ook aanleiding voor het organisren van de lezing “als het eind gaat dagen”.

* In verband met privacy zijn een aantal gegevens gewijzigd, los van de draagwijdte.
** Trouw, 23 april 2011, “de dood is een taboe en moet dat ook blijven”.

Je leven leiden of lijden aan het leven

Over persoonlijk leiderschap, keuzes, inzicht en overgave.

Het is allemaal niet zo ingewikkeld hoor, het verhaal over leiderschap. Het is voor ieder naar zijn mogelijkheden, en vervolgens toch het enige dat we te doen hebben: leiding nemen. Het is ons leven leiden of lijden aan ons leven…

Leiderschap is verantwoording nemen voor je leven, in zelfverwijzing blijven. Je vraagt je steeds af wat je invloed kan zijn op wat zich voordoet. Ontwikkel de moed te veranderen wat je kunt, de sereniteit te aanvaarden wat niet verandert kan worden en de wijsheid de twee van elkaar te onderscheiden.*Dit is voor ieder op zijn eigen wijze en eigen plek een weg die te gaan is.

In het werkleven speelt dit even zeer als in het persoonlijk leven –ik gun je ook van harte dat de scheiding tussen de twee niet meer dan een praktische is: we zijn uiteindelijk één. Leiderschap is de goede dingen doen, management is de dingen goed doen.

De mensen die de productie verzorgen, kappen zich een weg door de jungle, kappen het kreupelhout, tackelen de directe problemen. Managers staan achter hen en houden de kapmessen scherp, bepalen de weg en de werkschema’s. De leider klimt in de hoogste boom, overziet de situatie en roept: ‘verkeerde jungle’!**

Het kennen van eigen kwaliteiten en talenten, en die van anderen zijn in het werkleven nog nadrukkelijker van belang. Het gaat er ook om te weten met welke jungles je je wilt en kunt bemoeien. Je mogelijkheden kennen maakt je sterk en nederig. Je weet waar je de bordenwasser bent, waar de regelaar en waar de dirigent. (en je bent het allemaal). Dat is de basis waarop je leiding kunt nemen.

Ruimte nemen, verantwoording nemen voor wat zich voordoet en het comfort van wijzen naar “schuldigen” van je ongemak opgeven. Het is de moed hebben uit te komen voor je mening, standpunt en ervaring, zonder te willen dat de ander het zelfde wil. Griezelig wordt het als je het gevoel hebt dat jouw standpunt zo logisch is dat iedereen het wel zal onderschrijven.

Het is ook los kunnen laten: de situatie overzien en zeggen: “O, dit is heel anders dan gisteren, zo is het dan en wat zijn hier de mogelijkheden…” Leiderschap zonder persoonlijk leiderschap is uiteindelijk onmogelijk, vermoeiend , gebaseerd op Macht. Leiderschap verbonden met je zelf is krachtig, is verbonden met de stroom van het leven, je eigen kunnen en dat van anderen.

In de overgave aan je eigenheid ligt het bewustzijn van éénzaamheid. In het inzicht van die éénzaamheid ligt de basis van verbondenheid. En voor mezelf, in de waan van alle dag… hoop ik me dit alles steeds tijdig te herinneren… dat is de oefening.

Jan Weeda
janweeda@hetnet.nl

De visie op het ontwikkelen van persoonlijk leiderschap is een belangrijke factor in ons werk.

* Franciscus van Assisi
** Stephen Covey, Zeven eigenschappen van effectief leiderschap.

Deze tekst was leidraad voor de inleiding van ons programma in maart 2011.

Het is bijzonder te zien, te ervaren wat betrokkenheid doet. Als je je werkelijk verbonden voelt twijfel je geen moment over wat je moet doen. Het wordt gedoe als je je afsluit: ja sorry, ik heb het druk, een andere keer, ik moet weg, ik voel me niet lekker enzovoorts… Je haalt er van alles bij. Het is het verschil tussen verbinding of afscheiding. Houd van de mensen, want ze zijn zoals jij, zo eenvoudig is het.

Ik kwam een aardig verhaal over éénvoud tegen in Vergeten erfenis*

Griekse astronomen worstelden met het probleem dat de planeten – die naar zij aannamen om de aarde draaiden – niet steeds dezelfde kant op bewogen. Mars, Jupiter en Saturnus gingen echter wel eens de andere kant op. Een ander probleem was dat de planeten soms sneller en soms langzamer bewogen dan voorspeld. Met behulp van complexe aannames en berekeningen verklaarden Griekse astronomen – omschreven in de Almagest van Ptolemeus -, deze onregelmatigheden. Toen koning Alfonso X de Geleerde van Castilië de theorie van Ptolemeus uitgelegd kreeg, merkte hij op dat hij de schepper des gevraagd iets eenvoudigers geadviseerd zou hebben. In de 15e eeuw ontdekte Copernicus dat de werkelijkheid ook een stuk eenvoudiger was, hij toonde aan dat de onregelmatigheden voortkomen uit het feit dat de planeten niet in cirkels om de aarde bewegen, maar in ellipsen om de zon.

Als je terug kijkt naar belangrijke momenten in je leven en je levensloop vind je dat wat er gebeurde meestal logisch en vanzelfsprekend. Je kunt er zelfs een rode draad in zien. Te weten dat je achteraf gebeurtenissen goed een plaats zult kunnen geven, kan je vertrouwen geven in wat zich voordoet. Op het moment zelf, hier en nu, kun je echter behoorlijk verstrikt raken in het gedoe. Je vertrouwen is ver te zoeken en je denken slaat op hol. Hoe kun je je dat vertrouwen herinneren? Het begint met stil staan, even tijd maken om afstand te nemen. Herinner je dan de bovenstaande ervaring: terugkijkend hebben de dingen een vanzelf sprekende plaats in je leven. Vervolgens kijk je of er wel een vraagstuk is voor dit moment: moet het werkelijk opgelost worden nu, of kan het wachten? Als het probleem zich als ingewikkeld voordoet is het eigenlijk nog niet het moment voor een besluit. De weg wijst zich uiteindelijk zelf.

Soms moet er een besluit genomen worden. Het is goed je dan af te vragen: wat stelt gerust, wat brengt me een gerust hart? Stel jezelf de vraag: wordt ik hier blij van, worden de mensen om me heen hier blij van? Dat brengt je als vanzelf bij betrokkenheid en mededogen als bron voor een gerust hart. Het is je herinneren dat oefenen in mededogen** rust brengt. Mededogen zou je in die zin heel egoïstisch kunnen noemen. En het is simpel, het is een eenvoudige graadmeter. De éénvoud van mededogen brengt rust: houd van de mensen, want ze zijn zoals jij. De kunst is óók te leren vertrouwen op de éénvoud in een wereld die zich zo complex voordoet…

Jan Weeda

Literatuur:* Vergeten erfenis, Oosterse wortels van de Westerse cultuur door Jona Lendering.
De kracht van het mededogen Tenzin Gyatsu, de 14e Dalai Lama.

** Oefenen in mededogen doen we bijvoorbeeld met de Tong Len meditatie. Quote: Uiteindelijk heb ik dit gevonden: naar Gods bedoeling is het leven éénvoudig, alleen de mensen halen zich van alles in het hoofd Prediker 7, 29.

over de betekenis van tijd…

Het is al weer een tijd terug dat ik een bevrijdende ontdekking deed rond het laatste oordeel. De schitterende Course of Miracles doet de suggestie om Het laatste Oordeel te lezen als: voorbij het oordeel, het einde van oordelen… dat bevrijdt!
Er wordt veel gezegd en geschreven over het jaar 2012,. Met het lezen van 2012, einde van de tijd (in Koorddanser) herinnerde ik mij dit vrijmakend inzicht dat de Course me bracht.

Of 2012 een belangrijk jaar is in de verandering van de wereld, of het het eind van de wereld betekent… Vaak pas na een jaar of 25, met voldoende afstand, wordt het (historisch) belang van ontwikkelingen herkend en geplaatst. Op het moment zelf zijn we kind van onze tijd en een deel daarvan. Dat is hoe het gaat. Doe wat je te doen hebt en pretendeer niet…. het is goed om later terug te kijken. Zo keek ik ook naar de opwinding rond 2012: het zou kunnen, wie zal het zeggen, we zullen zien en bel me in 2020. Maar misschien zijn we aan het eind van het concept tijd. Het is met Tijd als met het Denken: beiden zijn een slechte meester maar een goede dienaar. En dan bedoel ik Tijd als direct uitwas van het regentschap van de ratio: rationele tijd, tijd is geld, tijd als beperking en het tegenovergestelde van ruimte… Ook bedoel ik psychologische tijd, het –angstige- denken dat ervaringen uit het verleden als onvermijdelijk perspectief op de toekomst projecteert. Dat denken is een blokkade voor het nieuwe, het ongekende. Beiden hebben een relatie met de Verlichting van het denken, dat een sterke individuele vrijheid bracht. Het Zo is Tijd bouwsteen van de materialistische wereld en versluiert gevoelens van verbinding, vertrouwen, intuïtie en betrokkenheid. En zo veroorzaakt Tijd een keerzijde van individualisering: angst en eenzaamheid. Dat concept loopt op zijn laatste benen, daarvan zien we de tekenen.

Maar laten we het kind Tijd niet met het badwater weg spoelen.

Bewustzijn van cyclische tijd is een groot goed. Alles wat een begin heeft, kent een einde. Zaad, een idee, ontkiemt, groeit uit, bloeit en na de oogst wordt het herfst en winter… Leren van ervaringen in het verleden is wijs, als het je niet afsluit voor het nieuwe. Door klokken gelijk te zetten maakt kloktijd dat we afspraken kunnen maken. Het is ook een hulpmiddel om inspanningen die ik voor jou pleeg te meten. Nuttig, maar beperkend als het ons gaat bepalen – voor welk concept geldt dat niet trouwens? Belangrijkste in de rij is wel de tijd van leven. Ik ben een passant in een doorgaande cyclus van (eeuwig?) leven. De wereld draait door, ik kom en ik ga. Mijn tijd is beperkt, dat motiveert om ‘m goed te besteden. Die Tijd is een dierbare schat die je mag nemen om te onderzoeken wat je kunt doen in het leven.

2012. Voorbij de beperkingen van materiële tijd, angst voor de toekomstige tijd. Voorbij de tijd van het tekort, voorbij de tijd van IK… En met een bewustzijn van tijd als ruimte, ruimte die ons is gegeven ons te ontwikkelen en te verbinden. De wereld beweegt en er zijn hoopvolle tekenen. Ik hoop het van harte!

Jan Weeda

De visie in dit stuk is een van de drijfveren is een van de drijfveren in ons werk. De tekst werd eerder gepubliceerd in Koorddanser van april 2011.

Reflectie over de workshop van januari 2011.

De 7 deelnemers werden uitgenodigd om een reflectie over hun ervaring toe te sturen. Met respect voor de intimiteit van de eigen ervaring werd gereageerd.

Hier volgen enkele reacties:

- de stille aandacht voor elkaar gaf veiligheid en ruimte.
- van losmaken en afscheid nemen naar loslaten en nu ruimte geven aan het nieuwe.
- vertrouwen in de groep.
- aandacht en betrokkenheid van Lieve en Jan.
- mooi weekend met een fijne open sfeer.
- vruchtbaar, de stiltewandeling in de lunchpauze.
- acceptatie van wat is en de illusie van hoe ik het wil, kan ik nu loslaten.
- wat me geraakt heeft is het vuurritueel.

Alle deelnemers hebben aan een diepgaand thema gewerkt. Het verslag van Kitty getuigt hiervan:

Het weekend heb ik als bijzonder mooi en waardevol ervaren. Ik heb door de mooie rituelen waarin je ons meenam,daadwerkelijk afscheid kunnen nemen van bepaalde aspecten die in mijn leven nog niet afgerond bleken te zijn. De stilte, de oefeningen, de teksten, voerden me door mijn verdriet en brachten me herinneringen aan wat was. Gemis, boosheid, hunkeren naar het verleden, gevolgd door aanvaarding van wat is. Mijn leven zonder zus, zonder moeder, vader en familie. Veel afscheid en nieuw begin, zonder mijn geliefden en met mijn nieuw zelf. Mijn woorden van verdriet geschreven op kleine velletjes papier, versnipperd, uitgestrooid in de kachel,opgenomen in de vlammen, verdwijnend door de schoorsteen en ruimte gevend in mijn hart. Aanvaarden van wat is en weten dat het goed is zo.

Zelf ben ik blij dat eenvoudige oefeningen en rituelen, samen met de geleide meditaties zo’n diepgaande werking hebben. Tijdens de 2 dagen hebben we weinig uitgewisseld over de kwestie die ons bezighield. De stilte deed zijn werk.

Pas bij de afronding in het laatste ritueel hebben we onze ervaringen bekrachtigd door er woorden aan te geven. Pas toen werd duidelijk hoe diepgaand ieders beleving was. Ik betuig hiermee mijn dank aan iedereen voor het vertrouwen, en ben blij dat het weekend een bijdrage mocht zijn voor ieder op zijn / haar eigen pad.

Lieve