over leraren en lerend leven…*

Geplaatst op 2 juli, 2018 
Opgeslagen onder Geen categorie

Mijn leraren… over de bevrijding van lerend leven. *

Onlangs had ik een gesprek met de man die ik op dit moment als mijn leraar beschouw. Hij prikkelt me, zorgt er voor dat ik af en toe met de mond vol tanden zit…
Hij geeft me genoeg om stil te staan bij wat ik -zinloos natuurlijk-vast probeer te houden, bij mijnovertuigingen en concepten. En zo kom ik tot een steeds steviger grond onder de voeten.
Zo vroeg hij laatst: ‘Wie was eigenlijk jouw leraar?’. Het is een vraag die ik vaker krijg, ook van deelnemers in trainingen en retraites hier. Mijn eerste reactie is vaak dat ik met de mond vol tanden zit: ik realiseer me dan dat het antwoord op die vraag zo groot is dat het zich niet zomaar laat verwoorden, vervolgens is  er een antwoord:

In het begin van mijn beoefeningen was Tenzin Gyatsu, de 14e Dalai Lama, mijn leraar. Ik maakte maar 1x een bijeenkomst met hem mee, maar zijn geest en die van de vele mensen die in zijn geest onderwijzen zijn voor mij een openbaring geweest. Gevoelig als ik ben voor studie en woorden bestudeerde ik veel van zijn geschriften en vond en vind die uitermate behulpzaam. De manier waarop vervolgens Thich Nhat Hanh het boeddhisme en mindfulness toegankelijk maakte, in heldere, aardse taal, is voor mij een even grote inspiratiebron. Ook hij, met degenen die in zijn geest werken, is voor mij een belangrijk leraar.
En daarnaast waren en zijn er velen die mij inspireren en de weg wijzen, velen in vele tradities, scholen en voedingsbronnen: gnostiek, soefisme, antroposofie, cognitieve therapie, leraren als Stephen Covey, Jon Kabat Zinn, grote mannen en vrouwen in onze wereld als Ghandi en Mandela… en niet te vergeten de benedictijn Anselm Grün die me wees op 3 herkenbare inspiratiebronnen: stilte, natuur en het woord.

En zeker dus ook het boeddhisme. Het boeddhisme dat inmiddels als een vertrouwde basis is gaan voelen, waarbij ik nieuwsgierig blijf naar alles wat op mijn pad komt zonder wat dan ook te willen uitsluiten.
Ook leraren die mij uiteindelijk teleurstelden… dat had niet zoveel met hen te maken. Eerder was dat het gevolg van het feit dat ik ze op een voetstuk had geplaatst en zo geen ruimte liet voor het gegeven dat ook zij onderweg zijn en zich met vallen en opstaan inzetten om woord en daad bij elkaar te brengen.  Ik realiseerde me uiteindelijk dat mijn teleurstelling niets weg nam van het vele dat ik ook van hen leerde.
En als ik het uiteindelijk samenvat is mijn belangrijkste leraar Het Leven.
Beter verwoorden dan Hasan al-Basri kan ik het niet. Daarom geef ik hier met plezier zijn verhaal daarover. Dat het een inspiratie mag zijn om het leven als een voortdurende school te ervaren en ‘de bevrijding te zien van ‘lerend leven’.

 Hasan al-Basri en zijn leraren.
Hasan Al Basri was een soefi meester. Hij leefde in de 7e en de 8e eeuw (642-728).
Toen Hasan tussen zijn leerlingen op zijn bed zijn laatste uren doorbracht, stelde één van zijn leerlingen hem een vraag.
De vraag luidde: ‘Meester, vertel ons: wie waren uw leermeesters???’
Hasan Al Basri antwoordde rustig: “dat waren er honderden, maar drie zijn er die ik jullie wil noemen.

‘De eerste die ik je noem is een gastvrije man bij wie ik een tijdje logeerde. De man was Dief van beroep– en hij was moslim’, voegde Hasan toe, ‘zoals de meeste dieven moslim zijn. Iedere nacht trok hij er op uit en kwam hij onverrichter zake terug: mopperend stapte hij binnen: Weer niet, weer niet, maar morgen zal het beter gaan!’
Hasan Al Basri vervolgde:
‘De tweede leraar die ik jullie wil noemen is een hond. Ik kwam op een wandeling bij een meer en zag een hond naar het water toe rennen. Bij de rand van het water aangekomen verstrakte de hond en keerde terug. De hond was duidelijk dorstig en steeds nadat hij zich had teruggetrokken, rende hij weer terug naar de rand van het strakke wateroppervlak –door zijn dorst gestuurd. Tot hij uiteindelijk in het water hapte, door zijn spiegelbeeld heen.
En tenslotte’ zo vervolgde Hasan Al Basri  ‘vertel ik jullie van mijn derde leraar die ik niet onvernoemd wil laten.
Het gaat om een jongetje dat in de rij stond voor een moskee. Met een brandende kaars in de hand wachtte hij zijn beurt af om de moskee binnen te gaan.
Ik stapte op de jongen af en vroeg hem wijzend op de kaars: “waar komt het licht vandaan?”  De jongen keek mij even verbaasd en ongelovig aan. Toen blies hij de kaars uit en vroeg mij: “Waar is het licht naar toe?”.

-De eerste leraar liet mij zien wat doorzetten is, steeds opnieuw proberen… Maar ook confronteerde hij me met mijn eigen beperkte oordelen over de ‘juiste’ weg.
Want ik had wel te maken met een dief…
-De tweede liet me zien wat moed is: de hond overwon zijn angst – in dit geval voor zijn eigen spiegelbeeld- om te kunnen doen wat nodig was: zijn dorst lessen. Het eigen spiegelbeeld staat ook voor de soms heftige beproevingen die het leven ons brengt en die we liever niet onder ogen zouden komen.
-De derde leraar – de jongen- liet me nederigheid zien. Met mijn kennis kon ik uitleggen waar het vuur vandaan zou komen. De jongen was helemaal niet met kennis bezig en pareerde mijn ‘wijsheid’ door het uitblazen van de kaars.”

 

En zo kun je kijken naar veel, misschien alles, dat je over komt. Wat kan ik leren van deze situatie, hoe gebruik ik het dagelijkse om me te ontwikkelen? Van de één leer je dit, van de ander dat. En als je later terugkijkt zie je weer nieuwe aspecten van dezelfde gebeurtenis.
Uiteindelijk is het eenvoudig en allemaal gewoon te ervaren. Zo sluit ik af met de woorden van Johan Cruijff: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt.’

Oefening:
-Wie of wat beschouw jij als je belangrijkste leraar op dit moment?
Je kunt de naam van de leraar op een kaartje schrijven dat je op een voor jou zichtbare plek bij je hebt, voor in ieder geval 1 week.

Vervolgens stel je jezelf deze week iedere dag de volgende vraag:
-Welke gebeurtenis vandaag leerde jou iets?

Neem vervolgens de tijd om op te schrijven:
1. ‘Ik ben dankbaar voor …’ beschrijf je ervaring…
2. ‘Deze ervaring leerde me…’ beschrijf wat de ervaring je bracht…
3. Sluit af met:
‘Ik vertrouw erop dat deze ervaring me helpt liefde vol leven te leiden.’

Van harte hoop ik dat de oefening je helpt dichtbij je inspiratie te zijn!
vragen/ opmerkingen: janweeda@hetnet.nl

Reacties

Reacties graag per email